Ik ben nu net precies een week terug uit London. En nog steeds wil ik terug, grijnz. Anyway; paar maand geleden vroeg een vriendin aan me of ik mee ging naar London om een theaterstuk te gaan zien waaronder Meryl Streep (waar zij enorme fan van is) een van de hoofdrollen in zou hebben. Aangezien ik Meryl Streep een brilliant actrice vind en ik altijd in ben om naar een theaterstuk te gaan en al helemaal in London zou ik mee gaan. Kaarten geregeld, youthhostel geregeld etc etc. We zouden met de boot gaan aangezien dat goedkoper is en vorige week vrijdagochtend (13/5) zaten we dan ook om de 20 over 7 boot richting Harwich. Toen we in London aankwamen gingen we eerst naar het youthostel om in te checken (we waren er iets voor 2en British time) en om ons om te kleden alvast voor die avond. Daarna gingen we naar Trafalgar Square, naar National Gallery. We zijn allebei redelijk gek op kunst en dus moesten we daar natuurlijk weer naar binnen. Van Gogh, Monet, Vermeer etc etc. Geweldig. (vorig jaar ook geweest, toen waren we rond dezelfde datum met studie excursie naar London). Daarna wat gegeten en alvast richting de Royal Festival Hall, omdat we misschien nog betere kaarten konden krijgen (we hadden 2erangs kaarten besteld op inet, die we nog moesten afhalen). Maar bij de kassa waren alleen nog maar restricted view kaarten (geluidsapparatuur voor je, maar wel vooraan (aan de zijkant) aangezien de ene baliemedewerker zei dat je het wel goed kon zien en de andere zei van niet heb ik die vriendin van me laten beslissen en zij wilde die restricted view seats wel. We hadden nog 1 uur voordat de stukken (2) zouden beginnen dus we gingen bij de bar wat drinken. (Het stuk heette Theater of the New Ear en bestond uit 2 soort van hoorspellen (band on stage, acteurs in vrijetijdskleding en script voor hun neus lazen het stuk voor en een man maakte geluiden met allerlei instrumenten om aan te geven in wat voor omgeving de acteurs zogenaamd waren). Het eerste stuk; Sawbones was geschreven en geregiseerd door de Coen Brothers (O Brother Where Art Thou? The Big Lebowski etc) en Philip Seymour Hoffman, Marcia Gay Harden, John Goodman, Steve Buscemi, John Lattery, Brooke Smith acteerde daarin. Het tweede stuk was Hope Leaves The Theater geschreven en geregisseerd door Charlie Kauffman (Adaptation, Fargo, Eternal Sunshine of the Spotless Mind etc) en Meryl Streep, Peter Dinklage en Hope Davis acteerden daarin.). Anyway kwart voor 8 liepen we naar boven en gingen naar onze seats, inderdaad helemaal vooraan, helemaal aan de zijkant en dus keken we tegen geluidsboxen aan en tegen de dirigent zodra die ging zitten en moesten we schuin kijken. We vroegen aan een security man of we zodra het stuk zou beginnen op de trap mochten zitten. Dat was goed. Maar zodra we gingen zitten maakte een andere man van de hal bezwaar. De security man kwam naar ons toe en zei dat hij zag dat er een van de boxxes boven het podium leeg was en dat hij zou kijken of we daar mochten zitten. Dat mocht, als we zouden zeggen tegen de man boven dat we zijn zusjes waren. The security man rocks, geweldig! We zaten dus boven het podium, konden het enorm goed zien, maar zagen de acteurs hun gezichten niet echt goed, maar boeiend, we konden alles heel goed volgen. Het eerste stuk Sawbones was kort en we misten een gedeelte omdat we naar boven moesten (wat we rennend deden). Intermission en toen Hope Leaves the Theater. Geweldig, hilarisch, grappig, en beetje dramatisch. Vooral Meryl was zo vreselijk goed!! Het was zo apart om al die bekende mensen zo live on stage te zien. Na het stuk gingen we de security man (nr 755) bedanken en hij vertelde dat de acteurs nog een after party boven hadden en dat ze daarna dooe de artiesteningang naar buiten gingen. Wij ginen alvast naar de artiesteningang, waar al een paar mensen stonden. Na een poosje liepen een paar mensen naar de achterkant van de hal, daar stond iemand handtekeningen uit de delen. Toen we dichterbij waren bleek het freaking JEREMY IRONS te zijn!! (L), die man is zo’n goed acteur!!) Hij is bevriend met Meryl Streep dus hij was daar natuurlijk om het stuk te zien. HIj was alleen net van plan weg te gaan, dus ik maakte snel nog een foto van hem. Toen liep hij naar de auto. Die vriendin van mij rende er nog achteraan om een foto met hem te maken. Brutaal maar het is haar wel gelukt. Ik ben niet zo, maar ik vond het wel cool om hem zo gezien te hebben. Daarna gingen we weer terug naar de andere ingang. Ik had het idee dat we beter bij de in/uitgang waar Mr. Irons stond konden wachten, aangezien Meryl niet zo van crowds houd (ook al stonden er bij de artiesteningang maar ong 20 mensen). Maar we gingen naar de artiesteningang. Daar zagen we van een klein afstandje bijna alle andere acteurs. Die een voor een weg reden in geblindeerde auto’s. Even later besloten we dat we terug gingen naar de andere uitgang. En daar stond een geblindeerde auto klaar om weg te rijden. Het bleek Meryl te zijn. Die vriendin van me rende naar de auto klopte op het raam en heeft even met Meryl gesproken en haar cd aan haar gegeven. Geweldig voor haar, maar weer enorm brutaal haha. Daarna terug naar artiesteningang; reden nog wat auto’s weg en ik zag een van de Coen Brothers (die ene zonder al dat haar op z’n hoofd; Ethan geloof ik) in de auto. En daarna de laaste auto, Steve Buscemi zat er achter in, en de dommerd doet z’n raampje open. Dus iedereen stormt er uiteraard op af. Ik niet, bleef op een afstandje staan. Het heeft toch geen zin, en ik heb geen zin om mensen weg te duwen of me te laten weg duwen om een handtekening. One time opportunity misschien maar net als met MR. Irons, als hij weg gaat dan gaat hij weg, en dan ga ik hem niet nog lastig vallen om een foto of handtekening, dat vind ik dan gewoon vervelend voor diegene, ook al zal ik hem nooit weer tegenkomen waarschijnlijk (nou, je weet het niet, maar toch). Anyway terwilj iedereen Mr. Buscemi bestormde kwam een securtiy man naar me toe om te zeggen dat hij het heel slim vond dat ik Mr. Buscemi niet ging bestormen etc, wel aardig, heb een poosje met hem gepraat. Overall; de theaterstukken waren enorm leuk, vooral Hope Leaves the Theater,, en het was gewoon mega om die mensen live te zien. En het was leuk om Jeremy Irons gezien te hebben.
De zaterdag eropvolgend zijn we om 7 uur op gestaan en de hele dag in London geweest. Regent’s Park, Victoria&Albert Museum, Soho/Piccadilly etc etc, geweldig. London Rules echt, de mensen zijn er zo verdomd vriendelik, aardig en open en in de pubs in de atmosfeer zoveel beter dan in NL. Aan het einde van de avond zaten we in een pub in Soho. Wij zaten gelukkig en hadden een tafeltje met een asbak (die om de 5 minuten werd vervangen door een schone) en er stonden 2 jongens en die VROEGEN of ze hun peuk mochten uitdrukken in onze asbakken; hell, dat gebeurd maar zelden in NL dat het gevraagd werd, Dus dat zei ik tegen ze dat we dat niet gewend waren. Hebben nog even met ze gebabbeld. Het is allemaal zo relaxt in London. Super, ik zou er zo gaan wonen als het kon. Zal ik ook echt ooit nog wel doen, ben ik van overtuigd. Maar goed dit is een erg lang verhaal.
In ieder geval zijn we zondag weer terug gegaan met de boot en ik baalde toen we weer in NL waren, wilde terug haha. En nog. Maar goed Groningen is ook geweldig natuurlijk, grijnz, alleen wel erg rustig in vergelijking met London, (DUH). Ik probeer nog wat foto’s te posten.